Nowa Wieś, woj mazowieckie (2009)

W okresie od 06.07.2009 r. do 31.08.2009 r. zostały przeprowadzone ratownicze badania archeologiczne na stanowisku Nowa Wieś 11, gm. Wiskitki, woj. mazowieckie (AZP 22, AUT 69). Badania finansowane były z budżetu Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad. W terenie pracami kierował dr Rafał Zapłata z Instytutu Archeologii Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie - opieka merytoryczna prof. UKSW dr hab. Zbigniew Kobyliński. Badania prowadzono w ramach umowy zawartej między Państwowym Muzeum Archeologicznym w Warszawie a Uniwersytetem Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie oraz w oparciu o decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków.

Ratownicze badania wykopaliskowe były pierwszymi tego typu badaniami prowadzonymi przez Instytut Archeologii Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie.

Stanowisko pod wzgędem fizjograficznym położone jest na terenie znajdującym się w obrębie Niecki Mazowieckiej. Obszar stanowiska to najwyższy punkt prawie płaskiego terenu, który stanowi zdenudowaną wysoczyznę morenową, porozcinaną siecią cieków wodnych. Od strony hydrograficznej, stanowisko mieści się na terenie znajdującym się w dorzeczu rzeki Rawki (płynącej w odległości ok. 3,0-4,0 km na zachód) i rzeki Bzury od strony wschodniej oraz sieci dopływów tych rzek. Njbliżej badanego stanowiska płynie rzeka Chełmna (od strony zachodniej) oraz rzeka Sucha i Sucha Nida (od strony wschodniej).

Na podstawie przeprowadzonych na stanowisku sondowań geologicznych zgeneralizowany profil geologiczny to: typowe utwory akumulacji rzecznej, osadzone w czwartorzędzie, wykształcone w postaci piasków drobnoziarnistych i średnioziarnistych.

 

Archeologiczne badania ratownicze na stanowisku Nowa Wieś 11 (22) AUT 69 pozwoliły na zweryfikowanie wcześniejszych ustaleń dotyczących zasięgu stanowiska, jak również umożliwiły pozyskanie zabytków wiązanych chronologicznie z osadnictwem neolitycznym, jak również osadnictwem z wczesnej epoki brązu, epoki brązu, średniowiecza, późnego średniowiecza, nowożytności oraz czasów współczesnych (II wojna światowa). 

W ramach przeprowadzonych badań zarejestrowano 289 obiektów nieruchomych, które określono jako obiekty o charakterze osadowym, natomiast pod względem funkcjonalnym wydzielono: doły posłupowe, jamy o charakterze osadowo-gospodarczym oraz jeden obiekt prawdopodobnie o charakterze mieszkalnym, jak również liczne obiekty o bliżej nieokreślonej funkcji. Pod względem chronologicznym obiekty wydatowano artefaktualnie na (fazy zasiedlenia): pradzieje, neolit (kultura ceramiki sznurowej), wczesną epokę brązu (kultura trzciniecka), epoka brązu (kultura łużycka), średniowiecze, późne średniowiecze, nowożytność oraz okres II wojny światowej.

W trakcie badań zadokumentowano również warstwę kulturową (o miąższości od 0,1 m do 0,24 m), którą zarejestrowano w na częsci badanego terenu.
Łącznie z ekploracji warstwy ornej, kulturowej oraz obiektów pozyskano 1967 zabytków masowych oraz 12 zabytków wydzielownych. Z obiektów nieruchomych pozyskano 1176 zabytków masowych oraz 5 zabytków wydzielonych. Natomiast z wyróżnionej warstwy kulturowej w części południowej stanowiska pozyskano 101 zabytków masowych (zabytków ceramicznych).
Do najciekawszych znalezisk należy zaliczyć obiekt 190, datowany artefaktualnie na wczesną epokę brązu i wiązany z kulturą trzciniecką. Na uwagę zasługują również bliżej nieokreślone funkcjonalnie obiekty, skoncentrowane w części południowej wykopu, które znajdowały się w bezpośrednim sąsiedztwie warstwy kulturowej. Są to obiekty o kształtach dość regularnych – w planie płaskim, jak również w przekroju pionowym zaokrąglony prostokąt, jednolitym wypełnisku, o wymiarach: długość od ok. 1,5 m do ok. 2 m, szerokość ok. 0,6/0,7 m, miąższość ok. 0,30 m, dłuższym bokiem usytuowane na lini N-S lub E-W.

Występowanie na badanym obszarze zabytków (zwłaszcza ruchomych) z pozostałych (odnotowanych) okresów chronologicznych, należy najprawdopodobniej wiązać z okazjonlanymi i krótkotrawałymi działaniami człowieka w przeszłości. Zasięg występowania zabytków ruchomych jest również pochodną procesów podepozycyjnych, działalności człowieka współczesnego, związanej z uprawą badanego obszaru oraz pobliskiego terenu, jak również pochodną procesów naturalnych i przyrodniczych, związanych przede wszystkim z wylewami rzek, których ślady również odnotowano w ramach wytyczonych i przebadanych wykopów, a także sondaży i analiz geologicznych.
Dotychczasowe rozpoznanie za pomocą badań powierzchniowych oraz wykopaliskowych (o charakterze badań ratowniczych) nie pozwala na pełne określenie zasięgu badanego stanowiska. Badania ratownicze przede wszystkim potwierdziły obecność stanowiska archeologicznego, przy jednoczesnym zweryfikowaniu jego częściowego zasięgu.

Skład ekspedycji – studentki i studenci UKSW: Białas Piotr, Domagała Szymon, Domańska Paulina, Glinka Małgorzata, Kamiński Radosław, Kostrzewa Agata, Lange Malwina, Orłowska Aleksandra, Prachnio Tomasz, Chrapek Jarosław, Dąbrowski Radosław, Jeczmienowski Emil, Kreps Martyna, Kuran Monika, Rutyna Magdalena, Sobieszczański Maciej, Wiejak Piotr, Adamczyk Kamil, Jabłoński Bartłomiej, Kanabus Martyna, Karczewski Marcin, Szustak Barnaba, Sadoch Monika, Godlewski Lech, Liśkiewicz Krzysztof, Wiatr Karolina, Wiśniewski Krzysztof, Żmuda Joanna, Paweł Adamczyk, Piotr Chmielewski, Marek Kostrzewa, Joanna Szutkowska i dr Rafał Zapłata.

W archeologicznych badaniach ratowniczych ekspedycję uniwersytecką wspierali: mgr Izabela Sztern, mgr Urszula Ziemska, mgr Mateusz Migal, Janusz Jędrzejewski z Uniwersytetu Warszawskiego, dr Michał Pawleta (prace gabinetowe) z Instytutu Prahistorii Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu oraz służacy ogromną pomocą i doświadczeniem mgr Witold Migal z Państwowego Muzeum Archeologicznego w Warszawie.

UKSW Wszelkie prawa zastrzeżone © 2015
Informacja o ciasteczkach