Rosenhof, Kr. Stendal, Saksonia-Anhalt

Badanie słowiańskiego grodziska i osady w Rosenhof.

Latem roku 2007 miał miejsce pierwszy sezon polsko-niemieckich badań grodziska i osady słowiańskiej w Rosenhof nad Łabą w Saksonii-Anhalt. Ze strony polskiej w badaniach uczestniczyła wspólna ekspedycja zorganizowana przez Sekcję Archeologii Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego oraz Instytut Archeologii i Etnologii Polskiej Akademii Nauk. Badaniami ze strony polskiej kierował prof. UKSW dr hab. Zbigniew Kobyliński, przy udziale Dariusza Wacha z IAE PAN oraz absolwentów archeologii UKSW: mgr. Aleksandry Osińskiej i mgr. Łukasza Szczepankowskiego. W badaniach, które trwały od początku lipca do końca września 2007 r. wzięli udział studenci archeologii UKSW.

Badany obiekt znajduje się na terenie tzw. Starej Marchii, a więc obszaru wcześnie objętego kolonizacją niemiecką. Obszar grodziska i osady zniszczony został już w średniowieczu, zapewne w XIII w., wskutek budowy wałów przeciwpowodziowych przez sprowadzonych tu specjalnie osadników holenderskich. Wskutek tego grodzisko pozostawało całkowicie nieznane, aż do wielkiej powodzi z roku 2002, kiedy to w trakcie pospiesznego umacniania wałów, przypadkowo natknięto się na znaleziska archeologiczne. Konieczność całkowitego badań tego stanowiska wynika obecnie z planowanej na najbliższe lata całkowitej przebudowy wałów przeciwpowodziowych na tym odcinku, wskutek czego stanowisko archeologiczne ulegnie całkowitemu zniszczeniu.

Początkowo badania prowadzone były przez ekipę archeologów niemieckich pod kierunkiem dr. Gregora Albera i dr. Wolfganga Schwarza, którzy rozpoznali wykopaliskowo około połowy (część północną) zachowanej części grodziska, odkrywając m.in. pozostałości wejścia do grodu. Ekspedycja polska natomiast zajęła się południową częścią stanowiska, obejmującą fosę oraz położoną na południe od niej osadę otwartą. W czasie badań w roku 2007 odsłonięto na znacznej przestrzeni przebieg fosy oraz wyeksplorowano jej wypełnisko, ustalając, że miała ona co najmniej cztery fazy. Szerokość fosy wynosiła ok. 12 m, a jej głębokość – ok. 2,5 m. Kolejne wylewy Łaby powodowały wypełnianie fosy mułem i piaskiem i konieczność jej odnawiania, co jest czytelne w przekrojach przez nawarstwienia ją wypełniające.

Na terenie osady otwartej zbadano obiekty osadnicze, paleniska i jamy zasobowe, a także pozostałości liniowych układów palików, tworzących niegdyś drewniane, zapewne plecionkowe ogrodzenie.

Ceramika, należąca przeważnie do typu Menkendorf, wiązanego często z osadnictwem Wieletów, jak również inne znalezione zabytki (w tym np. znaleziony przez archeologów niemieckich srebrny dirham arabski), pozwalają datować okres funkcjonowania grodziska i osady na X w.

Planuje się kontynuację badań.

UKSW Wszelkie prawa zastrzeżone © 2015
Informacja o ciasteczkach